شورشو در میارم! کلا اینجوریم. اگر از یک چیز خوشم بیاد تا تهش میرم. گلشیری رو هم تموم کردم و تقریبا هرچیزی که ازش گیر آوردم خوندم. عجیبه برای خودم که چرا این همه سال طول کشید تا به این نتیجه برسم که هرچیزی که این آدم نوشته رو باید بخونم. معرکه بود و واقعا هم بهترین داستان کوتاه نویس ایرانی احتمالا خود گلشیری باید باشه. من بهتر از گلشیری کسی رو در داستان کوتاه نویسی نمی شناسم.  داستان "خانه روشنان" هم غوره ما را شراب کرد.

آقای گلشیری! خداوند بیامرزدتان...