مستی است و راستی     گوش کن راست می گویم

گاردین پارسال یک مقاله چاپ کرده بود از پسری شانزده ساله که سرطان داشت و روزهای آخر عمرش رو سپری می کرد. مقاله رو اینجا میتونید بخونید. خیلی خوب نوشته شده و پاراگراف آخرش هم که عالیه به نظر من.  هروقت میخونمش مو به تنم سیخ میکنه و در عین حال یک حس عجیبی به آدم دست میده. پارگراف آخر مقاله اینه:

It helps to remind myself that even if I’m dying, it’s not all about me. At the end of the day I’m one in seven billion, a number that – like my cancer – will continue to grow and multiply over the coming months and years. While my life may be all I know, I’m nothing more than a dot on this planet. When you take into account the dozens of people I know, the billions I don’t, the thousands of miles that separate us, and the ever running river of time on which we all finitely float, you may come to the inevitable and strangely comforting realisation that we are all going to die: me, you and everyone else. Get over it.