"ولي آن دوستان را، البته چندتايي كه هنوز زنده اند، سال تا سال نمي بينم. مي شنوم كه هستند، كه مثلا يكي دخترش جايي قبول شده است، يا ديگري از زنش جدا شده است. آنجا، اگر مي رفتم، مي ديدمشان. بودند و حالا ديگر هيچ طوري نمي شود جمعشان كرد، مگر بنويسمشان، همانطور كه آن روزها بودند..." آيينه هاي دردار، هوشنگ گلشيري.

پاورقي: دوستي تعريف مي كرد كه در دوران دبيرستان معلم شيمي با ذوقي داشته اند. يك روز در حين توضيح پيوند بين ملكولي و استواري آن مي گويند: << نيروي بسيار زيادي براي شكستن پيوند بين ملكولي مورد نياز است.>> بعد كمي مكث مي كنند و ادامه مي دهند: <<بچه ها! شايد با يك نيروي بسيار زياد بتوان پيوند بين ملكولي را شكست، ولي هيچ نيرويي در جهان قادر نخواهد بود كه بيست سال ديگر شماها را دوباره دور هم در اين كلاس جمع كند. قدر با هم بودنتان را بدانيد...>>